Αντικειμενα

Εφορεία Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης,
Στα τείχη της Θεσσαλονίκης αποτυπώνεται όλη η ιστορία της περήφανης πόλης. Ήδη από την εποχή ίδρυσης της, από τον Κάσσανδρο στα 316/15π.Χ., βεβαιώνεται η ύπαρξη οχυρωματικού περιβόλου. Εκτενή οχυρωματική αναμόρφωση του αμυντικού συστήματος της πόλης γίνεται στα μέσα του 3ου αι. μ.Χ. και μετά. Λείψανα της ελληνιστικής και διαδοχικά της ρωμαϊκής οχύρωσης της πόλης ενσωματώθηκαν στα τέλη του 4ου αι στον νέο οχυρωματικό περίβολο, τραπεζιόσχημο σε κάτοψη, με τον οποίο τειχίστηκε η Θεσσαλονίκη. Η συνολική περίμετρος των τειχών της πόλης ανερχόταν σε 8 χλμ., από τα οποία σήμερα σώζονται περίπου τα 4χλμ. Το κύριο οχυρωματικό πρόγραμμα ανάγεται στα χρόνια του Θεοδοσίου Α’ (379-385) και μετά. Στα πεδινά τμήματα ισχυροί τριγωνικοί πρόβολοι εναλλάσσονταν με ορθογώνιους πύργους ενώ το τείχος ενισχύθηκε και με προτείχισμα. Πύλες ανοίγονταν στις απολήξεις των βασικών οριζόντιων οδών (decumanus, σημερινοί οδοί Εγνατίας, Φιλίππου, Αγίου Δημητρίου). Με τις νίκες του αυτοκράτορα Ηρακλείου (610-641) συσχετίστηκαν οι μεγάλοι πλίνθινοι σταυροί θριαμβικού χαρακτήρα στα πλέον ευπρόσβλητα τμήματα των τειχών. Τα τείχη καθόλη την μέση και ύστερη βυζαντινή περίοδο δέχτηκαν διαδοχικά ενισχύσεις και ανακατασκευές, προκειμένου να εξασφαλίσουν την άμυνα της πόλης μετά από αλλεπάλληλες εχθρικές επιθέσεις. Αλλαγή στο αμυντικό σύστημα της πόλης επήλθε στα μέσα του 15 ου αι, σύμφωνα με τις νέες τεχνικές του πολέμου που επέβαλε η ανάπτυξη του πυροβόλων όπλων και η χρήση της πυρίτιδας. Μετά την κατάκτηση της πόλης το 1430, οι Οθωμανοί ενίσχυσαν την βυζαντινή οχύρωση, στα κομβικά αμυντικά σημεία, στην Ακρόπολη /Επταπύργιο και κυρίως στους γωνιαίους πύργους που μετατράπηκαν σε οχυρά φρούρια.,
The walls of the proud Thessaloniki reflect its whole history. A fortified enclosure is already confirmed since its foundation by Kassandros in 316/15 B.C, while the extensive fortification reform of the city's defense system took place in the middle of the 3rd c. A.D. and onwards. Remains of the city's Hellenistic and successively Roman fortifications were incorporated at the end of the 4th century in the new fortification enclosure walling Thessaloniki, which had a trapezoidal floor plan. The total perimeter of the city walls was 8 km, but only 4km survive today. The main fortification program dates back to the years of Theodosius I (379-385) and beyond. Strong triangular cantilevers alternated with rectangular towers in the lowlands, while a bulwark reinforced the wall. Τhe main horizontal streets (decumanus, today's Egnatia, Filippos, and Agios Dimitrios streets) ended in gates. The great brick crosses of triumphal character placed in the most vulnerable parts of the walls were associated with the victories of emperor Heraclius (610-641). Throughout the middle and late Byzantine period, the walls were subject to successive reinforcements and reconstructions to ensure the city's defense after a series of enemy attacks. A change in the city's defense system occurred in the mid-15th century, according to the new warfare techniques imposed by the development of firearms and gunpowder. After conquering the city in 1430, the Ottomans strengthened the Byzantine fortification, at the critical defensive points, at the Acropolis /Eptapyrgio, and mainly at the corner towers that were turned into fortresses.